La belle Paris
Een verslagje uit juni alweer, maar ik dacht: laat ik het eens op m’n goeie ouwe web-log pleuren.
‘s Nachts om kwart voor 4 moesten we verzamelen, dus iedereen stond daar met een superslaaphoofd. Ik was er als een van de eerste, daarna kwamen Sanne en Iris. We waren alledrie slaperig, alleen toen maakte ik een droge opmerking, moesten we alledrie lachen en waren we hyper. Yeah, totale humeurverandering in 5 seconden.
Uiteindelijk kwamen Anke en Laura ook (die waren niet hyper
) en stapten we de bus in. Het eerste deel van de reis zat ik naast Iris, dat was wel gezellig. ^^ Dat ik door de jongens werd bekogeld met sokken en pepermuntjes was minder. Frits, onze geweldige buschauffeur, zette een film op: What happens in Vegas. Dat was wel vet. Toen die afgelopen was, maakten we een stop van een half uur ofzo. Na de stop ging ik naast Anke zitten, was xf3xf3k gezellig!
Heel de tijd geen file gehad, totdat we bij Parijs waren, daar stonden we een half uur stil ofzo. -.-" Dus rond 10.05 kwamen we aan.
Eerst moesten we ff verzamelen bij ons groepje (Ik, Anke, Iris, Sanne, Laura, Marcel, Michiel, Iloy, Olivier, Daan, Nick en Martijn) en liepen we naar de dichtsbijzijnde bezienswaardigheid: De Arc de Triomphe. Hij was nogal groot, maar wel mooi om te zien. ^^ Na wat foto’s en geklets liepen we weer verder. Na een tijdje zeiden mensen opeens: "Waar is Olivier?" Ik had hem nog geroepen toen we gingen, maar blijkbaar was-ie niet meegekomen, dus Anke en ik zijn weer teruggelopen naar de Arc om hem te gaan halen.
Dat begon goed.
Daarna liepen we naar het metrostation om daar de metro richting de Eiffeltoren te nemen. Gelukkig hadden we juffrouw Anke bij, die altijd wist welke metro we moesten nemen. De Eiffeltoren was het enige wat ik echt wilde zien. Hij was mooi, maar ook een beetje roestig: dat zie je niet op de foto’s. Ook werd je continu belaagd door allemaal ventjes met een ring vol Eiffeltoren-sleutelhangers die continu zeiden: "Trie for wan jurro!" Volgens mij is Iloy niet goed in negeren want die stond telkens met die gasten te praten.
We gingen verder naar het plein bij het Louvre, met die glazen piramides. Daar mocht je ff vrij rondlopen, dus heb ik samen met Sanne rondgehupst en foto’s gemaakt, dat was cool. Toen weer de metro genomen en deze keer uitgestapt bij de Notre Dame, waar niemand in wilde omdat er een gigantische rij voorstond. Dus we mochten weer wat rondlopen, langs de winkeltjes enzo. Uiteindelijk kwamen we bij een parkje uit. Laura, Iris en Anke wilden weer terug om een crxeape te halen, maar Sanne en ik zijn lekker lui dus wij gingen op een bankje zitten in het park. Achter ons zaten 2 mensen te zoenen, wat op zich niet raar is in Parijs, maar die man was 3x ouder ofzo, iieeeeuuwl. Dus begon ik een heel verhaal over ouwe mannen op internet die onzekere meisjes het hof maken en dan haar uiteindelijk de prostitutie in dwingen. Dat zal dat zoenende meisje ook overkomen, daar ben ik van overtuigd. Echt zielig dat ze dat zelf (nog) niet weet.
Ondertussen had ik mijn pakje chocomel op en ik zag nergens een prullenbak. Dus ik zei: "Sanne, ben je een prullenbak?" en probeerde het pakje in haar mond te stoppen, maar ze hield ‘m stijf dicht.
Toen de rest terug was gingen we even naar het relaxe speeltuintje in het park, met zo’n schuine ronddraaischijf waar je superduizelig van wordt. Daar heb ik wel 10 minuten op liggen draaien, toen voelde ik me echt niet goed meer.
Daarna gingen we naar Centre Pompidou, met allemaal culturele shit. Wij negeerden alle kunst, namen de 5/6/7 roltrappen omhoog en gingen daar in een lounge op een superrelaxte bank hangen en met wat geklets voor overlast zorgen. Dat was echt vet gezellig.
Door het raam zagen we het plein met allemaal rare gigantische pijpen erop. Toen ik aan Sanne vroeg waarvoor die waren, zei ze: "Ja, er heerst hier in een dictatuur, die gebruiken ze om iedereen te vergassen." "Oh, ze laten er scheten door?" "Jep." Ja mensen, onze gesprekken zijn van hoog niveau.
Na Centre Pompidou gingen we naar de Champs Elysxe9es, om daar te eten bij iets typisch Parijs: de McDonalds!
In Frankrijk hebben ze natuurlijk geen McKroket, maar wel Croque McDo’s, een soort tosti-like dingen die lekker zijn.
Sanne stond er nog op dat ze langs de club van Johnny Depp moest, dus na het eten sleepte ze ons allemaal mee naar een zijstraat van Champs Elysxe9es. Alleen de naam van de club die op internet stond was nergens in de straat te vinden, dus we liepen er gewoon voorbij. Uiteindelijk vonden we ‘m nog wel, alleen iedereen haatte Sanne omdat we zo ver hadden moeten lopen. Ik haat haar nog steeds, trouwens.
Om kwart voor 8 moesten we weer verzamelen bij de bussen, want om 8 uur vertrokken we weer naar huis. Het eerste deel van de reis moest ik alleen zitten, dus ik was heel eenzaampjes. Toen heb ik maar in Harry Potter zitten lezen. Iris en Anke stuurden me af en toe briefjes gelukkig, en uiteindelijk ben ik met Anke gaan pictochatten.
Om half 11 maakten we weer een stop. Ik moest plassen, dus ik ging in de rij voor de plee, maar die was nogal lang omdat de helft van de plees te vies was om te gebruiken. En die je wel kon gebruiken waren ook niet echt fris te noemen.
Het tweede deel van de reis kwam Sanne – ja, ik zat wxe9xe9r met haar opgescheept – naast me zitten. Wij waren de enige die niet probeerden te slapen, dus wij zaten samen te hyperen.
Er werd weer een film gedraaid, I am Legend. Ik heb het niet zo met thrillers dus ik lette niet echt op, maar dankzij Sanne met haar blindenondertiteling (zo noemde ik het) kon ik alles volgen. Het was echt heel irritant. "Will Smith doet dit. De zombies vallen aan. Blablabla onzinnige details blablabla." Toen was Will Smith aan het schieten en had ik een geniaal plan. "Als ik nou een gat schiet in het plafond boven Ankes hoofd, valt er een stuk plafond op haar hoofd en wordt ze wakker." Helaas had ik geen geweer bij. Toen ze wakker zei Anke dat ze maar half had geslapen en dat ze had gedroomd dat Sanne en ik over haar aan het praten waren. Of was dat echt? Ehh…
Om 1 uur was ik eindelijk een beetje uitgehyperd en deed ik een soort van poging om te slapen. Alleen eerst mocht Sanne me nog wakker maken en dat deed ze na een minuut. Toen wilde ik echt slapen, maakte ze na 2 minuten weer wakker. "Nooouhhoou!" "Tes, waarom zijn alle lampen aan?" Bleek dat er iemand gekotst had in de bus op het laatste moment, ieuwl. Toen wilde ik uiteindelijk weer gaan slapen, waren we er bijna, zucht…
Nja, toen ik eindelijk thuis was ben ik dus meteen m’n bed ingekropen, want ik had de afgelopen 23 uur amper tot niet geslapen. Maar die 23 uur waren wel superleuk!!
